Accepteer cookies om deze inhoud in te laden.

In deze tijd van milieurampen wordt er meestal met behulp van veel verschillende en nogal ingewikkelde grafieken en data gecommuniceerd over de verandering van het klimaat. Dit leidt tot onmacht en onbegrip. Het project van Andy Weir weerspiegelt een verschuiving in de richting van alternatieve vormen van kennis, waarvoor geput wordt uit mythologie, fictie, collectieve rituelen en langlopende netwerken van menselijke en niet-menselijke materialiteit. Voor zijn methode van personificeren grijpt Weir enerzijds terug op niet-westerse tradities waarin de leefomgeving met een verpersoonlijking zichtbaar wordt gemaakt en maakt hij anderzijds gebruik van de digitale materialiteit van een voortdurend veranderend en verspreid personage.

Pazugoo wordt voorgesteld als de mythische verbinding tussen de lokale ervaring en de schaalgrootte van deep time, die ver voorbij die van onze planeet gaat

Het werk Pazugoo van Weir bestaat uit samengestelde sculpturen die worden voorgedragen als mogelijke toekomstige merktekens van plekken waar kernafval langdurig zal worden opgeslagen. De naam is ontleend aan Pazuzu, de Babylonisch-Assyrische demon van stof en besmettelijkheid. Die naam wordt gecombineerd met goo, wat een verwijzing is naar de ‘slijmerige’ vertolking van de museumstukken waaruit het samengestelde lichaam is opgebouwd. De Pazugoos worden ontwikkeld in een serie workshops onder begeleiding van de kunstenaar, waarbij bestaande, online beschikbare 3D-scans van museumstukken op zo’n manier worden samengevoegd en bewerkt dat ze voldoen aan de typische vorm van Pazuzu: een personage met overdadige vleugels en één geheven arm.

De hybride beelden die hieruit voortkomen komen terecht in tentoonstellingen in musea en galeries, waar ze fungeren als een semiotische index voor figuren die over de hele wereld begraven liggen in diepe ondergrondse opslagruimtes.

In deze workshop in het kader van Neuhaus maken deelnemers in samenwerking met kunstenaar Andy Weir digitale driedimensionaal te printen ontwerpen, waarmee ze demonen bedenken en aanroepen die een verpersoonlijking vormen van het radioactieve afval dat bij COVRA in Zeeland ligt opgeslagen. De Indonesische mythische figuur Lembuswana vormt het uitgangspunt. Daarin weerklinkt de verzameling ‘Pazbuswana’-figuren die bij Neuhaus te zien is.

datum
03/07/2019
tijd
11:00 – 16:00
taal
Engels
 
locatie

Het Nieuwe Instituut
Museumpark 25
3015 CB Rotterdam

toegang

Standaard€ 17,50 inclusief lunch
Studenten, CJP, Vrienden en Members van Het Nieuwe Instituut€ 13,75 inclusief lunch

Andy Weir

Andy Weir is een in Londen gevestigde kunstenaar. In zijn werk verkent hij noties als agency en kennis binnen de context van deep time. Hij doet dat in de vorm van workshops, discussies, video, geluid, objecten, tekst, diagrammen en installaties. Onlangs werden er versies van het Pazugoo-project tentoongesteld bij Perpetual Uncertainty: Contemporary Art and the Nuclear Anthropocene (Malmo Art Museum, Zweden, 2018; Z33 House for Contemporary Art, Hasselt, België, 2017; Umea Art Museum, Zweden, 2016) en verschenen verwante teksten in Contemporary Research Intensive (Sternberg Press, 2018) en The Nuclear Sourcebook (Arts Catalyst, 2017). Momenteel werkt hij met de Belgische Nationale instelling voor radioactief afval en verrijkte splijtstoffen (NIRAS) aan een nieuwe opdracht in het HADES-lab. Weir is Senior Lecturer in Fine Art aan Arts University Bournemouth, PhD-onderzoeker en lid van de Nuclear Cultures Research Group van Goldsmiths, waar hij zelf een MA en MFA heeft afgerond.